0 C
Grindavik
30. nóvember, 2020

Erik Hamrén: Með vindinn í fangið

Skyldulesning

Nokkuð löng þögn kom í símann þegar undirritaður spurði Marcus Christensen, sænskan fótboltaritstjóra The Guardian, við hverju Íslendingar mættu búast við af nýjum þjálfara karlalandsliðsins, Erik Hamrén, snemma í ágúst fyrir tveimur árum. Svarið kom þó á endanum og Christensen gerði þá upp stjórnartíð Hamréns með sænska landsliðið í stuttu máli.

„Hann gerði þokkalega hluti. Hann var ekki frábær en heldur ekki slæmur. Ef ég ætti að gefa honum einkunn á skalanum 1-10 fengi hann sex. En nýi landsliðsþjálfarinn [Janne Andersson] hefur sýnt að það var hægt að gera meira með liðið og vera jákvæðari,“ sagði Christenson.

Annar sænskur blaðamaður, Robert Laul hjá Aftonbladet, gekk öllu lengra í samtali við útvarpsþáttinn Fótbolta.net og hvatti Íslendinga til að loka landamærunum fyrir Hamrén.

Öllum mátti ljóst vera að sænskir fjölmiðlamenn voru ekkert sérstaklega hrifnir af Hamrén. Það er þó varla áfellisdómur enda var sænska pressan heldur ekki neitt sérstaklega hrifin af Lars Lagerbäck og hann reyndist íslenskum fótbolta ágætlega.

Erik Hamrén stýrði íslenska landsliðinu í síðasta sinn í gær þegar það tapaði fyrir Englandi, 4-0, á Wembley í Þjóðadeildinni. En hvað einkenndi tveggja ára stjórnartíð þessa 63 ára Svía sem var aðeins tveimur mínútum frá því að koma Íslandi á þriðja stórmótið í röð?

Krefjandi verkefni

Óhætt er að segja að Erik Hamrén hafi fengið mjög krefjandi og vanþakklátt verkefni í hendurnar. Hann tók við íslensku liði sem hafði komist á tvö stórmót í röð og náð árangri sem vakti athygli heimsbyggðarinnar. Liðið var aftur á móti búið að toppa og komið nokkuð til ára sinna.

Hamrén og Freyr Alexandersson glaðir í bragði eftir að þeir voru kynntir til leiks sem næstu þjálfarar íslenska karlalandsliðsins á blaðamannafundi 8. ágúst 2018.vísir/vilhelm

Hamrén tók líka við af einum vinsælasta manni íslensku þjóðarinnar, Heimi Hallgrímssyni, og samanburðurinn við Eyjamanninn var þeim sænska alltaf í óhag.

Ef Hamrén byrjaði með golu í fangið fékk hann storminn í fangið í fyrsta leiknum í nýju starfi. Hann fór eins illa og hægt var, 6-0 tap fyrir Sviss í fyrsta leiknum í Þjóðadeildinni.

Í þeim vantaði nokkra lykilmenn vegna meiðsla og það varð kunnuglegt stef í stjórnartíð Hamréns. Eftir að hafa sloppið nokkuð vel með meiðsli árin á undan fóru lykilmenn að hrynja niður vegna meiðsla og Hamrén náði örsjaldan að tefla fram sínu sterkasta liði. En þegar hann átti þess kost voru úrslitin oftar en ekki góð.

Rýr uppskera í Þjóðadeildinni

Til að gera langa sögu stutta gerði Ísland nákvæmlega engar rósir í A-deild Þjóðadeildarinnar og tapaði öllum tíu leikjum sínum þar. Vissulega allt gegn sterkum liðum en að fá ekki svo mikið sem eitt stig í tíu leikjum er dapurt.

Öðru máli gegndi með undankeppni EM. Þar gekk vel, Ísland fékk nítján stig sem hefði að öllu eðlilegu átt að duga til að lenda í öðru af tveimur efstu sætunum og komast á EM. Í undankeppni EM 2016 fékk Ísland 20 stig og í undankeppni HM 22 stig. Og ef gamla fyrirkomulagið hefði verið til staðar hefði Ísland komist á EM. Íslenska liðið fékk hins vegar annan möguleika á að láta drauminn um EM rætast í gegnum umspil.

Í leiknum margfrestaða gegn Rúmeníu í október gat Hamrén loks stillt upp sínu sterkasta liði og Ísland vann 2-1 sigur sem var öruggari en lokatölurnar gefa til kynna. Ísland tefldi fram nánast sama liði í leiknum gegn Ungverjalandi í Búdapest fyrir viku og allt stefndi í að þessi sama uppskrift myndi skila Íslandi á þriðja stórmótið í röð, í raun allt þar til tvær mínútur voru til leiksloka. En þá dundi ógæfan yfir.

Næstum því, ef og hefði

Ungverjar skoruðu mark sem var kannski lýsandi fyrir stjórnartíð Hamréns. Það féll einhvern veginn ekkert fyrir hann og þetta var svolítið næstum því svo gripið sé í barnamál. Ef boltinn hefði ekki farið í tvo varnarmenn og svo til Loïc Nego er hann jafnaði, ef nárinn á Aroni Einari Gunnarssyni hefði ekki gefið sig, ef Albert Guðmundsson notaði aðeins stærri skó, ef þessi og hinn hefði ekki meiðst og þar fram eftir götunum.

Það er hægt að taka fleiri leiki í stjórnartíð sem enduðu á grátlegan hátt. Leikurinn gegn Dönum á Parken, Englendingum á Laugardalsvelli. Ísland tapaði naumlega fyrir heimsmeisturum Frakklands í undankeppni EM, tapaði niður tveggja marka forystu gegn sama liði í vináttulandsleik og var einnig hársbreidd frá því að vinna Tyrki á útivelli þegar skalla Harðar Björgvins Magnússonar var bjargað á línu.

Veðjaði á gamla bandið

Eins og áður sagði er íslenska liðið orðið nokkuð aldurhnigið en Hamrén vissi samt að besti möguleikinn til að komast á þriðja stórmótið í röð væri að treysta á okkar reyndustu menn; láta gamla gamla bandið telja í enn eitt lagið. Og það var svo nálægt því að skila okkur á áfangastað.

Hamrén tók reyndar Guðlaug Victor Pálsson inn í landsliðið, lét hann fá stórt hlutverk sem hann stóð undir. Rúnar Már Sigurjónsson fékk einnig stærra tækifæri en áður og nýtti það ágætlega.

Þeir eru hins vegar báðir í kringum þrítugt og það hefði verið óskandi að fá fleiri yngri leikmenn inn í íslenska hópinn. En það er eitt að fá tækifæri og annað að nýta það. Nokkrir af okkar yngri leikmenn hefðu að ósekju mátt nýta sín tækifæri betur.

Og svo það sé endurtekið var okkar besti möguleiki til að komast á þriðja stórmót að veðja á reynsluna. Og Hamrén var svo nálægt því að kreista eitt mót í viðbót út úr þessum hópi sem hefur komið okkur í hóp stóru strákanna í heimsfótboltanum.

Þótt Erik Hamrén búi ekki yfir sama sjarma og Heimir – það gera það fáir – kom hann ávallt vel fyrir, þrátt fyrir að vera ekki sá sterkasti í enskunni. Samskipti við fjölmiðla voru góð og það var reisn yfir Svíanum þótt það hafi gefið á bátinn. Hamrén talaði alltaf vel um íslenska liðið og forðaðist að gagnrýna leikmenn þess opinberlega. Það kvað þó við aðeins annan tón eftir leikinn gegn Englandi þar sem hann sagði að frammistaðan hefði verið skammarleg.

Hvað næst?

Hamrén vann alltaf eftir skýru markmiði; að koma Íslandi á EM og setti eðlilega öll eggin í þá körfu. Og þegar ljóst var að það næðist ekki steig hann til hliðar. 

Með því losaði hann kannski Guðna Bergsson, formann Knattspyrnusambands Íslands, við það að ákveða hvort hann ætti að halda Hamrén í starfi eða finna nýjan skipsstjóra í brúnna. Nú bíður seinni ákvörðunin hans og það verður krefjandi að finna verðugan eftirmann Hamréns.

Svíinn var ekki besti landsliðsþjálfari sem við höfum átt en langt því frá versti. Árangurinn í Þjóðadeildinni voru vonbrigði og vinningshlutfallið var ekkert sérstakt. En Hamrén vann flesta réttu leikina og var svo, svo nálægt að koma Íslandi á þriðja stórmótið í röð. Og þá hefði umræðan verið allt önnur.

Innlendar Fréttir