4 C
Grindavik
7. mars, 2021

Röng ruv-frétt um réttaróvissu

Skyldulesning

29.11.2020
9:47

Hæstiréttur hefur þegar tekið afstöðu til þess álitaefnis
sem talið er að kunni að skapa réttaróvissu í frétt ruv.is.

Ríkisútvarpið birti 21. nóvember frétt án þess
að vísa til heimildarmanns þar sem sagði sbr. ruv.is:

„Ef yfirdeild Mannréttindadómstóls Evrópu
staðfestir dóm réttarins í svokölluðu Landsréttarmáli liggur ekki fyrir hvernig
farið verður með þá rúmlega 300 dóma sem dæmdir voru af þeim fjórum dómurum sem
málið tekur til.“

Fréttin er skrifuð með vísan til þess að í Fréttablaðinu
birtist frétt um að yfirdeild MDE mundi birta dóm sinn þriðjudaginn 1.
desember.

Blad6-Copy-1-Dómsalur hæstréttar (mynd hæstiréttur).

Sá sem skrifaði fréttina á ruv.is hefði
átt að vanda sig meira. Vilhjálmur H. Vilhjálmsson hrl. sem stóð að því að vísa
landsréttarmálinu til Strassborgar flutti mál fyrir hæstarétti vegna
umferðarlagabrots til að láta reyna á hvort skipun eins dómara í málinu fyrir
landsrétti hefði verið í samræmi við lög. Dómur hæstaréttar féll 24. maí 2018.
Af honum verður ráðið að hæstiréttur hefur þegar tekið afstöðu til þess álitaefnis
sem talið er að kunni að skapa réttaróvissu í frétt ruv.is. Hæstiréttur
hafnaði bæði kröfu um ómerkingu málsins eða sýknu. Í reifun málsins á vefsíðu hæstaréttar segir:

„Þegar afstaða væri tekin til afleiðinga
þessara annmarka [á málsmeðferð dómsmálaráðherra í aðdraganda skipunar landsréttardómara]
yrði á hinn bóginn að líta til þess að ótímabundin skipun allra dómaranna
fimmtán við Landsrétt hefði orðið að veruleika við undirritun skipunarbréfa
þeirra 8. júní 2017. Þau hefðu öll fullnægt skilyrðum 2. mgr. 21. gr. laga nr.
50/2016 til að hljóta skipun í embætti og hefðu frá þeim tíma notið þeirrar stöðu
samkvæmt 61. gr. stjórnarskrárinnar að þeim yrði ekki vikið úr embætti nema með
dómi. Frá því skipun þeirra hefði tekið gildi hefðu þau samkvæmt sama ákvæði
stjórnarskrárinnar, sbr. og 1 mgr. 43. gr. laga nr. 50/2016, jafnframt borið þá
höfuðskyldu að fara í embættisverkum sínum einungis eftir lögum. Þeim hefði
einnig verið áskilið með síðastnefndu lagaákvæði sjálfstæði í dómstörfum en
jafnframt lagt þar á herðar að leysa þau á eigin ábyrgð og lúta í þeim efnum
aldrei boðvaldi annarra. Að þessu virtu taldi Hæstiréttur að ekki væri næg
ástæða til að draga á réttmætan hátt í efa að G hefði, þrátt fyrir annmarka á
málsmeðferð dómsmálaráðherra, fengið notið í Landsrétti réttlátrar meðferðar
máls síns fyrir óháðum og óhlutdrægum dómendum. Var aðalkröfu og varakröfu G
því hafnað. Þá var dómur Landsréttar staðfestur um sakfellingu G og ákvörðun
refsingar hans.“

Þetta verður ekki skýrara og niðurstaða dómara
í Strassborg haggar ekki þessum dómi hæstaréttar. Hann skapar skýrt fordæmi að íslenskum
rétti hvað sem yfirdeild MDE segir á fullveldisdegi Íslendinga 1. desember
2020.

Innlendar Fréttir